de-plattsnackers.de Logo!
Fotos
Trennlinie
Symbol Startseite
Trennlinie
Symbol Was ist Neu?
Trennlinie
Symbol Plattdeutsche Geschichten
Trennlinie
Symbol Plattdeutsche Gedichte
Trennlinie
Symbol Advent bis Silvester
Trennlinie
Symbol Wintergeschichten
Trennlinie
Symbol Frühlingserwachen
Trennlinie
Symbol Sommerfreuden
Trennlinie
Symbol Herbsterlebnisse
Trennlinie
Symbol Heimische Vogelwelt
Trennlinie
Symbol Historische Bilder
Trennlinie
Symbol Termine
Trennlinie
Symbol Autorenliste
Trennlinie
Symbol Wortliste
Trennlinie
Symbol Kontakt
Trennlinie
Symbol Persönliches
Trennlinie
Symbol Links
Trennlinie
Symbol Impressum
Trennlinie
Symbol Datenschutz
Trennlinie


14508438 Besucher seit Einrichtung am 15. Oktober 2007


Is dat een Leven?

We stunnen up´d Karkhoff. Dat lüttje Wicht in de witte Sarg was noch in de Buuk van sien Moder doodbleven. All weren wi heel trürig. Dat Kind weer behinnert to Welt komen, so vertellde mi een van de nahste Verwandten. En Vörunnersöken harr brocht, dat dat Kind mit dat Down-Syndrom an´d Welt komen wer. De Dokters hebbt daaröver upklaart, dat dat in disse Fall mögelk is, dat Kind oftodrieven. De Öllern hebbt sük lang mit disse Fraag quäält und sük denn daarvör entscheddt, dat hör Kind dat Leven nich beleven schall. Öllern un Kind schöölt so vör en elendig Leven bewahrt worden.

Ik weet nich, wat ik seggen schall, as he mi dat vertellt. Mitföhlen mit de Öllern? Daalslagen, dat en Minskenkind so dat Leven verhinnert wurr?

Ik denk an Kinner mit Down-Syndrom, de ick kennenlehrt hebb. Meest Minsken, de blied dör´t Leven gahn. De annern mit hör Freid ansteken. Öllern, de na de erste Schock dat Kind in hör Leven nich mehr missen willen.

Un ik denk an Unkel Jakob, de jüngste Bröör van mien Swager. Ick nööm hüm Unkel, wiel he vööl öller as ick weer. He was heel behinnert to Welt komen. Lopen gung nich, sien Spraak kunnst d´ haast nich verstahn. Wenn ick to Besöök kweem, denn geev he Luden van sük, de me bedüdden, dat he sük freit, mi to sehn. Man verstahn kunn ik se nich.

He leev in sien ollerder Jahren alleen mit sien Moder in uns Naberstadt. In sien „beste Öller", as man över utwussen Minsken seggt, harr he een Fahrtüüg kregen, dat he mit de Kraft van sien Arms andrieven kunn. De was so machtig, dat he in d´ Sömmer de hele sessthein  Kilometers to uns fohren is, uns to besöken. Ik as lüttje Fent drüff up sien Kneen sitten un so moken wi noch en Runn dör mien lüttje Stadt.

Dat weer in sien Stadt nettso. Wenn he mit sien Fahrtüüg dör de Stadt fahrt, denn weer daar immer en Koppel Kinner bi hüm. Een or twee drüffen up sien Benen mitfahren. Een Beleevnis för de Lütten. In sien Stadt was he so völe Lüü bekannt, en Originaal. He höörde dorto to´t Bild van de Stadt. All freiden se sük, wenn he mit sien Wagen hör tomööt kweem. Und he freide sück mit. In later Jahren harr he een Wagen, de was dör een E-Motor andreven. Een machtige Batterie geev de Kraft. So kunn he ok to uns ohn grode Anstrengen komen.

Nich blot de Kinner in sien lüttje Stadt bedüdde he wat, ok in sien Famielje was he midden daartüschen.

He kunn sük mit sien Schrievmaschin udrücken. Ick hebb noch en Breef van hüm in mien Schapp. Und daar kannst du marken: He weer en heel kloken, nadenkelken und humorigen Minsk.

Een, de mit sien Leven un all de nare Umstannen sien Free maakt hett.

Wi weren gern bi hüm und sien Moder to Gast. Man nich in ´d Winter. De beiden seten meest in hör Wohnköken und daar weer´t al in Harvst so bannig kold, dat di dat schüddeln dee. Man de beiden weren dat wennt, de kunnen dat af, de kennen dat nich anners.

Sien Moder an sien Sied is heel old worden und he mit hör. As sien Moder stürv, daar kweem he in en Heim för öllerder Minsken. Hier was he good uphoven, harr anner Lüü üm sük, was blied.

Man dat Huus harr een gode Heizung, in elke Ruum was dat komodig warm. Good vör all de oll Lüü  - man nich för Jakob. Na körte Tied rumoorde dat in sien Borst. Sien Lung kweem in ´d Hitz. Na en paar Dagen in´t Krankenhuus muss he disse Eer Adieu seggen.

Bi sien Ofdanken kwemen en heel Bült Lue. De nu groot worden Kinner, de he up sien Wagen rümfahren hett; de Minsken up d´ Straat, för se was he een Deel van de lüttje Stadt; de Jungs und Deerns van de christlich Grupp för jung Lüü, he was in junger Johren een van hör Grupp; sien Verwandten. All weren se trürig un missen hüm. He was en Deel van hör Leven west und se för hüm.

Een utfüllt Leven - tegen all dat, wat Leven hinnert.

An hüm muss ik denken, as wi mit de witte Sarg van dat unboren Kind up d´ Karkhoff stunnen. Seker, ick kunn ok de Öllern verstahn, hör Gedanken, van dat Kind und sük Leed avtowennen. Man - ick hebb me fraagt - wat mut daartohören, dat en Leven good und weert is? Und denn, denn mutt ik an Unkel Jakob denken.

Anneus Buisman
17.02.2022


© 2022 Anneus Buisman Veröffentlicht: 17.02.2022 um 16:46:06 Uhr
Dieser Text wurde 656 mal gelesen.

Diese Seite: Weiterempfehlen - Drucken


Footer

Diese Homepage wurde realisiert durch die Event- und neue Medien GbR. (Admin)