de-plattsnackers.de Logo!
Fotos
Trennlinie
Symbol Startseite
Trennlinie
Symbol Was ist Neu?
Trennlinie
Symbol Plattdeutsche Geschichten
Trennlinie
Symbol Plattdeutsche Gedichte
Trennlinie
Symbol Advent bis Silvester
Trennlinie
Symbol Wintergeschichten
Trennlinie
Symbol Frühlingserwachen
Trennlinie
Symbol Sommerfreuden
Trennlinie
Symbol Herbsterlebnisse
Trennlinie
Symbol Heimische Vogelwelt
Trennlinie
Symbol Historische Bilder
Trennlinie
Symbol Termine
Trennlinie
Symbol Autorenliste
Trennlinie
Symbol Wortliste
Trennlinie
Symbol Kontakt
Trennlinie
Symbol Persnliches
Trennlinie
Symbol Links
Trennlinie
Symbol Impressum
Trennlinie
Symbol Datenschutz
Trennlinie


16491059 Besucher seit Einrichtung am 15. Oktober 2007



Nahbers Hahn 

Uns Nahber Manfred weer nu in Rente gahn. Siene Plicht, immer up Tied bi de Arbeitsstee antokomen, weer nu to Enn. He un siene Froo Hanne wullen nu ut de Stadt up`d Land trecken, so richtig in de Natur. Daar dreep sük dat moi, dat bi uns nevenan een Huus to`n Verkoop stunn. Dat Huus leet hör ganz gadelk, man de Tuun achter`d Huus weer beten knippsig. Aver dat weer nich so slimm. Een Padd an`d Huus lang gung liek ut in de Natur. Un daar weer eene Görneree, mehr een Biotop.

Dürd ok nich lang, daar leet sük de Görner sehn. Manfred un he kemen in`t Gespreek. Manfred beklag sük, dat he so gern Höhner hollen wull, aver sien Grundstück to lütt weer. „Och“, seggt de Görner, „kannst van mi de Warktügschuppen kriegen und so veel Land för dien Höhner as du bruken kannst.“ Daar weer Manfred gliek mit inverstahn un mit Handschlag un een Kööm wordt de Vertrag perfekt maakt.

Höhnerhuck un`n Utloop weer flink torecht maakt. Teihn Höhner, verscheden Rassen, worden köfft. Nu fehl`d noch een Hahn. Wat seggt dat Spreekwoord? „Een Huck vull Höhner ahn Hahn is as`n dicken Plaats ahn Buur.” Hanne wuss in Ostfreesland jemand, de Höhner un Hahns to verkopen harr. Se kopen sük eenen feinen goldfarvig Hahn, een richtigen Kerl för de Höhner. An`n ersten Dag weer he noch düchdig schüchtern, aver dat schull sück bold ännern.

 

Hanne see to Manfred: „Kiek doch mal na, of de Höhner de eerst Eier leggt hebbt.“ Man de Hahn wull hüm nich in`t Huck laten. He plustert sük up un wull hüm bieten. Manfred wuss sück to helpen, he maak sük noch dicker as he weer, gung up hüm los und schell mit hüm. Dat hett de Hahn sük murken, siet de Tied weer allens in`t Rieg. Mit Eierleggen dürd dat noch`n Sett. Aver waarto weer de Hahn denn daar? Richtig! He kurbel de Eierproduktion bi de Höhner so richtig an. Bi teihn Höh-ner harr he een sturen Dag. Van morgens bit avends immer siene Plichtupgaven erledigen, dat weer ok bi siene kräftige Statur nich so eenfach.

Mit de Tied weer he de kräftigste und luudste Hahn in uns Nah-berskupp. Kien anner Hahn in uns Gegend kunn so luud un ut-dürdend kraihen. Sien „Kikeriki“ fröh morgens schmeet all de Nah-bers ut d` Bedd. Daarbi fallt mi in, dat mien Oma een Kökendook hangen harr, daar stunn up: „Kraiht de Hahn al morgens fröh, is he fein waak, de Höhner möh.“  Manfred wuss wat he to doon harr: Höhnerklapp upmaken un futtern, jeden Dag, bi jeder Weer, bi Hit un Ies, immerto. Hanne to Manfred: „Dat is good för diene Ge-sundheit!“

Paar Jahr later wordt een Ont un hör Kerl inquarteert. Daar weer de Hahn tonächst nich mit inverstahn. He gung up de Onterich los. Aver so na un na verdregen se sük. Nu keem de Tied, wo de On-ten hör Wallungen kregen. Se mussen wedder utquartiert wurden, tomindst he. He drüff buten blieven. Dat gung nu paar Jahr so. Man een Middag, de Höhner gakeln un de Hahn weer an kraihen, wat weer daar los? Och, docht Manfred, is woll een Hund wesen. Avends bi`t Futtern see he dat Malör. De Onterich weer verswun-nen. Een Spor dört`d Maisfeld weer de Bewies, de Voss harr hüm holt. De Ont mit hör Küken weer up eenmal Witwe.

Tüskentied weern veer Höhner stürven, aver de Hahn harr immer noch düchdig wat to doon. Wiel he nich mehr so good to Foot weer, reep he siene Höhner mit sien „tuck, tuck, tuck“ to sük her. De Höhner menen, he harr wat to freten funnen, anfloit! He wull sük bloot dickdoon un bi siene Höhner de Macker spelen. Un elk een Henn quinker hüm to: „Ik much woll `n Küük van di.“ De lüttje Henn mit de Stummelsteert, de gröne Eier leggt, much de Hahn nich lieden. Daar seet he immer up to bieten. Un denn de Henn, de nich mehr kieken kunn, de keek he ok nich mehr an.

De Hahn keem in`t sövend Levensjahr. De Kraiheree un siene anner Upgaven worden immer mehr vernachlässigt. Nu keem de Dag, wo he dood weer. Manfred hett hüm begraven, kien „Kike-riki“ mehr. De olle Ont un de Henn mit de Stummelsteert, de im-mer noch gröne Eier leggt –ok ohn Hahn-, de leevt noch. Kann dat daaran liggen, dat de Hahn ni wat mit hör hat hett? Dat is so as ok bi de Minsken: Öller Fräuleins könt bannig old wurden.

Rudi Rabe
07.11.2022

 



Footer

Diese Homepage wurde realisiert durch die Event- und neue Medien GbR. (Admin)