de-plattsnackers.de Logo!
Fotos
Trennlinie
Symbol Startseite
Trennlinie
Symbol Was ist Neu?
Trennlinie
Symbol Plattdeutsche Geschichten
Trennlinie
Symbol Plattdeutsche Gedichte
Trennlinie
Symbol Advent bis Silvester
Trennlinie
Symbol Wintergeschichten
Trennlinie
Symbol Frühlingserwachen
Trennlinie
Symbol Sommerfreuden
Trennlinie
Symbol Herbsterlebnisse
Trennlinie
Symbol Heimische Vogelwelt
Trennlinie
Symbol Historische Bilder
Trennlinie
Symbol Termine
Trennlinie
Symbol Autorenliste
Trennlinie
Symbol Wortliste
Trennlinie
Symbol Kontakt
Trennlinie
Symbol Pers÷nliches
Trennlinie
Symbol Links
Trennlinie
Symbol Impressum
Trennlinie
Symbol Datenschutz
Trennlinie


16490887 Besucher seit Einrichtung am 15. Oktober 2007


Administration:
Name:
Passwort:
Sicherheitscode:
SecurityCode
Absenden:


Leevdeverklaren an de neei Heimat

 

Ut Oosten van uns d├╝tsk Vaterland b├╝n ik d├Âr de Kriegsv├Ârfallen na Freesland verslaan wurden. Hier stockt al mien Fedder, denn wenn ik tor├╝gg up miene Levensjahren kiek, de ik hier verbrocht hebb, so b├╝n ik na hier nich verslaan, s├╝nnern een good Geschick hett mien Weg na hier f├Âhrt. De eerst Indruck weer mi ut de Hand fallen, as mien Foot de Bodden van  Freesland ber├Âhr. Dookschwaden schien de Landschaft to bedecken. Deeptreckende Wulken decken de Hemel of un St├Ârmb├Âjen pietsken Regenschuurn ├╝m mi her.

 

Well ut een Land kummt, dat wegen sien Moigheid bekannt is, -well s├╝tt siene Heimat nich as dat moiste Land-, de moot s├╝ck verjagen ├Âver disse Empfang in de neei Heimat. Wat wuss ik al van Freesland? Ik wuss nich de ├ťnnerscheed van Marsch un Geest. De Begriff "BohnenzoppÔÇť weer f├Âr mi een Fremdwoord. De grote Massen van drunken Tee un sien Qualit├Ąt muss mi wunnern. Un dat Gr├Ânkohl so lecker kokt wurden kunn, weer f├Âr mi een bes├╝nners ├ľverraschung. Freesland weer f├Âr mi een wied oflegen Provinz an`t Westkant van D├╝tksland.

 

In veel Jahren b├╝n ik kr├╝tz un quer d├Âr dat Land trucken un hebb dat lieden lehrt. In jeder Jahrtied f├Ârmt und verfarvt s├╝ck de Landschaft. Al de Indruck van de groden platt Landen is to bewunnern. Hier s├╝cht man de Buggt van de Bovensied van de Eer ok up`t Fastland, man bruukt nich an de K├╝st gahn. Al na fiev Kilometers koomt Hemel un Eer tosomen. Tegen de Horizont teken s├╝ck de B├Â├Âm un de Bauten as wunnerbaar Filigran tegen dat Lecht van de Hemel of. Schloten, Deeps un Straten schienen een Schachbrett up de Eer tekend to hebben. Man moot dat Land van de neei Br├╝ggen ankieken, de vandag de Landschaft verschanneln dot. Dat wat fehlen deit s├╝nd de H├Âchten. So kickt man up dat Schachbrettmuster , de Horizont geiht wieder weg un neei Indrucken van filigran Begrenzen deit dat Oog good. Nu s├╝cht man de Streesiedlungen, van Jahrtied to Jahrtied s├╝nd se in neei Farven inbunnen. Str├╝ker un B├Â├Âm,van de Wind f├Ârmt, schient de Plaatsen to ├╝mklammern un an de Grund to pressen. Hier un daar kickt noch een Windm├Âhlen ut de Landschaft. Se weeren dat Teken van fliedig Handwarkers f├Âr de Buurderee. Dat is naar, dat disse Denkmalen immer weniger wurden.

 

De Dook gifft dat Land sien eegen Reiz. Wenn he in`t Harvst Geest un de Marschen ofdeckt, h├╝llt he mit sien grau Dook de Bodden. Schemerachtig duukt de B├Â├Âm un Str├╝ker up ├╝m naderher wedder to versacken. Denn is dat still in`d Land. Een ganz anner Bild tekend de Dook, wenn he in de eerst St├╝nnen van een moien S├Âmmerdag de Marschen ofdeckt. Witt, gleunig r├╝st he dicht ├Âver de Bodden. All wat ut de Dook kickt, schient to sweven. Dat S├╝nnenlucht breckt s├╝ck in de Prismen van de Waterdropen. Still liggt ├Âver`d Land, de noch nich van de Spektakel van de ├ťmwelt in Kniep komen is. Een Lerch stiggt up un trillert h├Âr Leed: ÔÇ×Noch is Freeden!ÔÇť

 

Wenn de Harvstst├Ârm de B├Â├Âm knickt, de Wulken ├Âver dat Feld drifft un de Regen in Striepen ├Âver de Landschaft sleudert, schient Upruhr dat Land to st├Âren. Un doch h├Ârt de St├Ârm to dat Flackland, de Bewohners hebbt s├╝ck daaran wennt un de Boowies van de H├╝├╝s daarna anpasst. De duckten H├╝├╝s strahlt Ruh un Schuul ut. De Planten rund um de H├╝├╝s trotzt tegen de busige Wind. So hebbt ok de Minsken van Freesland, pr├Ągt van de Landschaft un van de Natuur, as trotzig Aard utbild. Hard in de Arbeid, up h├Âr Recht foten bit an de Grenz van de Sturheid, aver mit h├Âr Land verbunnen in Boddenst├Ąnnigheid, sesshaft up h├Âr Plaatsen. Well in de D├╝sternis d├Âr`d Land fahren deit, s├╝cht de Buurnplaatsen mit de lang Riegen van de lechten Stallfenster liggen. Man meent dat s├╝nd Scheep, de iin de Nacht dat Water d├Ârpl├Âgt. Een zauberhaftig Bild in de D├╝sternis.

 

Bargen un Sneei h├Ârt in`t Winter tosomen. Sneei passt nich to Freesland. As een Dodenlaken deckt he das flack Land of. Dat Klima hett een Insehn mit de Bekieker un s├Ârgt daarf├Âr, dat disse Indruck selten lang blifft. Wu anners, wenn Ruugfr├Âst siene Kristalle an Asten un Halms ansteckt. In sp├Âkachtig Moigheid blinkert dat Witt van de Sneei, wenn de S├╝nn schient; steiht luchtern tegen d├╝ster Fronten, wenn de Hemel bedeckt is. Kummt de Fr├Âst in`d Land, denn bildt s├╝ck glashell Schieven up`d Water un steckt se an de Kant van de Sloten. Hier un daar s├╝nd se ├╝nnerbroken van Grashalms un Ried, dat de Harvst ├Âverstahn hett un van de Winter to arabeske F├Ârms utbildt wurden is. ├ľver de Slootskanten buugt s├╝ck Weiden. In Fr├Âst stiev wurden Waterdr├╝ppen ÔÇôas d├╝r Parrels gliek-, makt dat kahl Holt moi. Dat is de Tied f├Âr de Bo├čler un Klootscheter, de denn mit veel Eernst h├Âr Sport pleegt.

 

Man lehrt dat, dat Land geern to lieden, wenn man dat mit open Ogen un upsloten Sinnen d├Ârwannert. Jung Gr├Ân sett neei Farvflecken in de noch suur, ut de Winterslaap upwakend Landschaft.  Un de S├╝nnstrahlen leggen h├Âr warm Hannen ├Âver dat Flackland.  De Weiden s├╝nd noch grau un de wenig B├Â├Âm swart, aver eerst benaut Barkengr├Ân lett dat V├Ârjahr ahnen.

Dat V├Ârjahr kummt in Freesland eerst sinnig aver denn ok faken tomaal in`d Land. Regen un k├Âhl Weer wurdt ofl├Âst van eenig Dage mit S├╝nnenschien un dat breckt ut alle Knoppen. De B├Â├Âm hebbt deelwies noch kien Bl├Âd und doch schimmert dat eerst Witt van de bloihende Obstb├Â├Âm. K├Ârt Tied mit warm Weer gen├╝gt un de Rhododendron bloiht up mit sien vielf├Ąltig Farven un F├Ârms. He gifft dat V├Ârjahr in Freesland sien charakteristisch Bild. Nu bleuht ok de Zirenen. Goldregen tiert de plegt Gorden un de Jasmin schickt sien swor Duft in de warm Fr├Âhs├Âmmeravend.

 

De letzt kold Dag van`d V├Ârjahr lett de Rooddorn upbreken. Mit h├╝m bloiht de Wittdorn ├╝m de Wett. De Twieg buugt s├╝ck na unnern, de witt Bloiten s├╝nd to swor as wenn`d Sneei daarup liggt. Sneeibargen schient tomaal in de Landschaft plannt to ween. ├ľverall witt D├╝nen an de Weeg un Meden. Man denkt an Hermann L├Âns: ÔÇ×Jeder Brahmbusch leuchtet wie Gold,ÔÇť denn de Braam will mit sien luchten geel Stippen de Farvenpracht noch moier maken.

 

Ik b├╝n in S├Âmmer na N├Ârden wannert. Ulmen s├Âmt de Straten as een Tunnel. Fr├╝chtswor Ackers t├╝gt van draagsaam Land. An beid Sieden van de Straten maken s├╝ck de gr├Âne Weidlannen breed. Golden Insels ut bloihend Peerbl├Âmen  schafft glennende Farvkontraste. Daart├╝sken de swartbunten Koohdeerten, een moi Bild. Un ├Âver all disse Herelkheiden de deepblau Hemel. To een Symphonie van Farven wurdt dat, wenn de Wulken ├Âver de Horizont trecken. Riesig Wattekluten gliek drievt se daarher un lockert dat Blau van de Hemel up oder stapelt s├╝ck up to gewaltig Bargen in dat azurfarv Gew├Âv. De S├╝nn, de dat Land overfloden deit mit h├Âr Lucht, lett dat rode Dack van een Kaark von h├Âr Warf ut d├Âr dat Gr├Ân van de B├Â├Âm l├╝chten. In de Feernt grenzt de Diek dat Land to dat Water of.

 

De Diek, de kr├Ąftig Grenz t├╝sken Land un Water. De grode Feind is dat Meerwater, wenn dat bi Winterst├Ârm tegen de K├╝st bruust un dat Land in sien Freden hinnern will. Slacht tegen Titanen, wenn de Dieken kaputt gaht un sien Land, siene Heimat schulen moot. As een moi Froominsk gliek ├╝marmt dat Water dat Land, sobold dat in Ruh tegen de K├╝st drifft. De Minsken laten s├╝ck van h├╝m fangen un begeistern. St├╝nnenlang sitt ik an de Diek un kiek up dat Water. Denn s├╝nd mien Gedanken to Huus an de Oostsee. Wu doch anners hier as daar, un doch ok so moi. In glieker Rhythmus kummt un geiht dat Water, schafft immer wedder neei Indr├╝cke. So, as s├╝ck de Farv van`d Hemel ├Ąnnert, ├Ąnnnert s├╝ck de Farv van de Bovensied van`d Water. Dat Farvspeel beswiemelt Ogen un Sinne, de, de to sehn versteiht. Dat Water, Ebbe un Flood, laten uns de Allmacht van de Natuur sp├Âren. Dat wiest uns uns Verg├Ąnglichheid in dat groot Worden van uns Eer. Ebbe un Flood s├╝nd de Pulsslag van de Sch├Âpfung, de Aam van de Ewigheid. Ik leev dit Land.

 

Disse Leevdeverklaren will ik mien Dochter Hannelore todenken, se is as Kind van pommerschk ├ľllern in Jever to Welt komen, mien Swegers├Âhn as old insessig Frees un mien beid leev Enkelkinner Martina un Stefan.

 

Leev Minsken hebbt uns een neei Heimat geven. De Heimat in uns Haart blifft uns Pommernland.

 

 

Gottfried Ladenthin

In`t Platt sett: Rudi Rabe

 

31.05.2008

 

 


© 2008 Gottfried Ladenthin Ver÷ffentlicht: 05.12.2008 um 12:18:16 Uhr
Dieser Text wurde 20170 mal gelesen.

Diese Seite: Weiterempfehlen - Drucken


Footer

Diese Homepage wurde realisiert durch die Event- und neue Medien GbR. (Admin)