Historisches Bild

Inbruch

Inbruch

 

Wi weern den Namiddag in Gorden togange

ween. In sien Gorden hett man jo jümmer wat to doon. Üm düsse Tied in Oktober

fangt de Bööm all an eer Loov aftosmieten. Nu weer Fierabend. Ik harr mi dat

jüst in mien Antistress – Möbel gemütlich maakt, dor froog mien Fru, ob ik uk dat

Door von use Kellergarage tomaakt harr.

„Ik well hüt Nacht nich kidnappt worden,

bloot wiel mien Herr Gemahl  dat Door

nich tomaakt hett.  Viellicht uk wi

beide.  Na ja, di  harrn se jo reken wedder lopen laten. So`n

Meckerheini beholt jo keen Minsch freeiwillig.“ – De pure Strietsucht. Ik leet

mi nix anmarken.

Ik wull eer al seggen, dat se sik uk keene

Sörgen to maken bruk. Heff mi düsse Drookheit denn doch verknepen. Friede

schall den Minschen heilig wesen, heff ik mi seggt. Lot se geweern, Hans.

Ik bün denn uk upstahn un in  Keller lopen. De Weg mugg ik an un för sik

ganz girn. Ik muss bi de ansetten Fruchtwien längs. De mutt jo uk in Oog behollen

un  fakener probeert wurden.

Mien Fru harr dat woll al mitkregen. Se

reep mi na: „Bring dien Probeerglas mit rup, dat mutt afwuschen worden.

Schimmel will dat woll nich ansett hebben, ward jo in eene Tour probeert.“ –

Süh, de Federwitte smeckt mi nu uk nich mehr. 

– Se harr aver Recht, dat Door weer open.

Düt Door ward an so`ne Kordel daaltrucken.

Jüst  as ik dor na greep, blitze up  de annere Stratensiete ne Taskenlücht

up.  Ik

kunn twee Mannslüd  seen. De beiden

wisperten un lüchten mit eer Funzel an Nahbers sien Huus un de Jalusien. Ik wurr

muusstill un heff mi nich rögt. De twee hefft nich up mi ahnt. Ik wuss, dat

use  Nahberslüd bi ene  Hochtied weern. De beiden wussen dat woll uk.

 Weern dat Spitzbovens?

De mit de Taskenlücht gung achter dat Huus,

keem aver glieks wedder trügge. Geflüstere, denn gungen se an de Huusdör, aver

nich to`n pingeln. Dat dürde nich lang, denn seech ik dat Lucht achter de

Dören. See weern in`t Huus.

Ik bün denn glieks hoch an Klönkasten.

Miene betere Hälfte woll glieks weten: „Wo röppst du an? Is dien Wien ümkippt?“  – Se harr mi up Sicht. – Ik  bleev ruhig: „Bi Nahbers is keen Minsch in`d

Huus. Dor sünd aver wekke binnen togange. Ik roop de Schandarms“, un drück de

110. Sofort meld sik een Beamten. Ik see: „Bi us Nahbers ward inbroken, ji moot

glieks kamen.“ De Beamte: „Ist das ein

Notfall? Ist jemand verletzt?“  – „Nee“

  „Dies ist eine Notfallleitung. Rufen

Sie die Polizei über die Amtsleitung an!“ – Piiiiiiep – upleggt.

De Nummer muss ik eerst in`n Book söken.

As ik se denn  harr, weer ik al so upreegt,

dat ik de Tahlen verkehrt intippt heff. Denn meldt sik ne Froenstimme un froog

na mien Anliegen. Ik wull een Inbruch melden, see ik. „Wer sind sie? Ihre

Adresse bitte. Wo findet der Bruch statt?“ Ik stund Red un Antwoord: „Se  moten glieks Schandarms schicken!“

„Das geht nicht so schnell, es ist

Wochenende. Wir sind nur für den Notfall da und die Kollegen sind alle im

Einsatz. Sowie ein Wagen zurückkommt, schicke ich den zu Ihnen. Bleiben Sie im

Haus und riskieren Sie nichts. Wir kümmern uns darum!“

Ik see to mine Madam:“ De witten Mützen

hebbt keene Tied. Is Wekenende. De hebbt bloot Notdienst. Is keeneen dor un

keen Auto.“  – „Dat gifft dat jo woll

nich. De moot doch glieks kamen.“ -„Ik kiek maal no de Gangsters, of se noch

dor sünd“, see ik. „Du bliffst hier bi mi, kannst mi doch hier nich alleen laten!“

Se keek mi mit grode runde Ogen an. – Angstogen.

„Ik kiek bloot maal ut de Garage, de seecht mi nich. Kannst di to verloten, “ see

ik un gung wedder an mien Spionageplatz.

Ik meen de Lampe funzeln to sehn, tööv

noch een Moment un bün wedder hoch an den Klönkasten. Wahlwiederholung, wat för

een segensrieke Technik. „Polizeistation XXX, mit wem spreche ich?“ Ik see mien

Namen.

„Es tut mir leid, es ist noch kein

Fahrzeug zurückgekommen.“  Ik hachel in de Muschel:  „Se köönt sik Tied loten. Ik heff schoten.

Een liggt dor  un de anner kann uk nich

mehr lopen.“ – Upleggt.

Ik weer jüst wedder up mien Posten, dor

seeg ik al von wieden Blaulicht zucken. Twee Polizeiautos kemen glieks. Ik bün

denn ruut un heff de Schandarms Besched geven. De stellen sik glieks üm dat Huus

un twee gungen rin.

Dat dürde nich lang, dor keemen semit

de beiden Spitzbouven wedder rut. Een Schupo keem up mi to: „Uns wurde von

einer Schießerei berichtet. Das sollen Sie gewesen sein. Wo sind die verletzten

Personen und wo ist die Waffe?“. He keek böse ut dor bi.

Ik see: „Door mutt sik aver een verhört

hebben. Mi hebbt se vertellt, see harrn in Moment  keen Auto un keen Schandarm de se us  schicken kunnen. Wo koomt de denn so flink

her? Nee, `n Püster hebb ik uk nich.“ Un grinse eem an.

Jüst in düssen Moment boog dor mit

Blaulicht een Krankenauto in use Straat. De Schandarm keek mi an, lachde un see:

„Ik harr nich övel Lust, Se den Sanni mit to geven. Viellicht köönt de jo`n

Schwindel noch behanneln. Ik koom morgen nochmaal. Wi moot dat to Protokoll geven.

Uk de Flunkeree. – Tschüss.“

 

Hans-Joachim Kurrelvink

07.07.2015